انتتقاد جمهوري اسلامي از اعترافات جديد سخنگوي شوراي نگهبان دربار

روشن شدن بعضي جزئيات در مورد جلسه رد صلاحيت هاشمي، مصداق روشن همين حق کشي ها از سوي مسئولين دولت هاي سابق مي باشد تا جايي که فردي از شوراي نگهبان، در ارتباط با انتخابات سال 92، پس از گذشت بيش از سه سال مي فرمايد: "بهتر بود از وزير اطلاعات دولت احمدي نژاد دعوت به شرکت در جلسه شورا نمي شد" زيرا ظاهرا حضور فوري و مصرانه نامبرده براي ارائه گزارش کارشناسي نبوده است بلکه فقط تشريف برده اند که خبر دهند چه نشسته ايد که آراي هاشمي ممکن است به نود درصد برسد؟!

خب برسد به دولت چه ربطي دارد؟ و مگر در پايان 8 سال زمام داري، وظيفه ديگري به جز برگزاري انتخابات و تحويل مسند خود به فرد منتخب مردم را داشتند؟ به آنها چه مربوط که چه کسي ممکن است برنده انتخابات باشد و حضور حداکثري و پر شور مردم برعکس بايد موجب خوشحالي و نشاط مسئولين کشور شود و نه نگراني و دست پاچه شدن آنها!

همان روزها آن مظلوم تاريخ امروز انقلاب اسلامي از اين دست ماجراهاي ناجوانمردانه شکوه مي کرد ولي متاسفانه گوش شنوايي نبود تا حالا که اين حرف ها از زبان هاي ديگري بيان مي شود. ولي افسوس که ديگر فرصت جبران گذشته است و بايد در محضر عدل الهي پاسخگو بود.

اگر در حوادث دو دهه گذشته و ريشه يابي آن چه موجب گرديد هاشمي گاه عاليجناب سرخ پوش خطاب گردد و گاه از اصحاب فتنه باشد و سرانجام حتي صلاحيتش براي رئيس جمهور شدن هم بدان گونه که شرح آن رفت، محرز نشود! آن گاه مي توان در باب رفتار خصومت آميز و کم سابقه يک انقلاب در حق بهترين فرزند خود، کتاب قطوري نوشت، هرچند که مردم انقلابي و رشيد ايران اين کوتاهي ها و جفاي مسئولان و جناح هاي سياسي چپ و راست! را با راي و نظر و حمايت همه جانبه خود جبران کردند ولي سال 95 رو به پايان است در حالي که اينگونه ضايعات عظيم،کام مردم را تلخ کرد.

و چه تلخي بالاتر از اينکه همان تريبون ها اقرار مي کنند اين ماجراجويي ها، عمدي و برنامه ريزي شده بوده است و رفتار برخي محافل آنچناني از ادامه اين برنامه سازي ها تخريبي در سال آينده خبر مي دهد، مگر اينکه از بارگاه کبريايي آن مقلب القلوب و محول الاحوال عنايت و رحمتي شامل گردد.